5/10/2019

Chernobyl Exclusion Zone / Prypyat, Ukraine


Postanowiłam zrobić post o mojej wycieczce do Czarnobyla, bo ilość reakcji i pytań na stories była ogromna, aż się zdziwiłam. Dla mnie było to niesamowite doświadczenie - wyjazd w to miejsce chodził mi po głowie od lat, ale jakoś nigdy nie mogłam się zebrać. Jak wiecie w kwietniu 1986r. doszło tam do awarii i wybuchu reaktora jądrowego, teren zamieszkiwany przez 50-60tys. ludzi został ewakuowany w 3 godziny i do dzisiaj jest nazywany Czarnobylską Strefą Wykluczenia.  Na wjeździe są 2 punkty kontroli wojskowej, trzeba pokazać paszport, zezwolenie oraz odebrać liczniki promieniowania. Może zacznę od info, którego nie było na stories - jak zorganizować wycieczkę. Początkowo chcieliśmy tam jechać w czwórkę, skończyło się na tym, że pojechałam sama - znajomi zostali w Kijowie i zarezerwowałam zwiedzanie dzień przed. Wybrałam wycieczkę grupową, stwierdziłam, że skoro i tak nie wezmę torby outfitów, bo nie ma kto mi robić zdjęć to raźniej mi będzie z kilkoma innymi ludźmi niż sam na sam z przewodnikiem, z którym będę musiała cały czas wchodzić w interakcję + zakładałam, że ich angielski będzie taki, jak na większości Ukrainy i będę skazana na jakieś migowo-mieszanojęzyczne small talki. Tutaj się myliłam, przewodniczka, na którą trafiłam świetnie mówiła po angielsku. Można wybrać się tam na własną rękę, ale trzeba wysłać jakiś wniosek o zezwolenie do 10 dni przed. Na pewno dostaje się lokalizator GPS, który kontroluje gdzie jest auto i nie można wszędzie wchodzić. Ja wybrałam się tam przez chernobyl-tour.com. Jeździ się busem po poszczególnych punktach, co jest fajne przewodnik pyta każdego czy ma jakiś must-see - moimi były pomnik Lenina i opuszczony basen w Prypeci. Z przewodnikiem nie możecie wchodzić do środka budynków, jest to teoretycznie zakazane. Plusem wycieczki grupowej jest to, że przy każdym przystanku masz ok. 15 min na chodzenie wokół budynku - gdy jest więcej ludzi przewodnik nie patrzy na każdego, więc ja sobie po prostu wchodziłam do środka. Żaden z budynków nie ma kłódek, wszystkie drzwi są pootwierane. Możliwe, że na wycieczce indywidualnej byłabym cały czas pod jego okiem i po prostu nie mogłabym wejść do środka, jednak konstrukcje wyglądają solidnie i myślę, że można się z taką osobą dogadać, zależy na kogo się trafi. Koszt jednodniowej wycieczki (wyjazd o 8 z Kijowa, powrót o 20) to 150-160$ grupowo i 180-200$ indywidualnie (ceny są zależne od wyprzedzenia, z jakim się bookuje). Można wykupić również wycieczki kilkudniowe. Aha, i nie polecam wykupywania ręcznego licznika promieniowania - we wszystkich miejscach nie jest ono groźne, po dwóch pomiarach Wam się znudzi a non stop dzwoni nieznośnym sygnałem. Do dzisiaj to słyszę (niektóre osoby w grupie miały), gdybym je wzięła i musiała nosić ze sobą to chyba bym oszalała.


Miasto Prypeć miało być socjalistyczną Utopią skupioną wokół elektrowni. Najwięksi sowieccy urbaniści stworzyli wielki kompleks nowoczesnych na tamte czasy mieszkaniówek, było tam wszystko - wielki oświetlony hotel, zdjęcie wyszło mi nieostre, ale nazywany był czarnobylskim Las Vegas (klik), kino, wesołe miasteczko, liczne urzędy, instytucje, ośrodki rekreacyjne, szkoły, przedszkola, szpitale, markety. Ulokowani byli tutaj pracownicy elektrowni, inni ludzie też chcieli tutaj mieszkać - zarobki w tym miejscu były 3-4 razy wyższe niż w Kijowie i latami czekali w kolejce, żeby dostać mieszkanie. Osoby lubiące sowiecki modernizm, mozaiki (niektóre tworzono przez kilkanaście lat) będą zachwycone. Miasto ma niesamowity postapokaliptyczny klimat, zupełna cisza, gęsta roślinność ukrywająca wielkie budynki robią wrażenie. Miłośnicy takich klimatów wchodzą na teren przez płytką rzekę poza strefą kontrolną, idą kilkadziesiąt kilometrów i prowadzą tutaj kilkudniowy a nawet kilkutygodniowy post-apo tryb życia dla frajdy. Część z nich to gracze w grę Stalker: Shadow of Chernobyl - robią sobie nocne eskapady po mieście i odkrywają różne punkty. To, co zobaczyłam jest małą częścią miejsc, jakie ukrywa Czarnobyl/Prypeć.


Tutaj zdjęcia z przedszkola. Wszystkie przedmioty są autentyczne, jednak z roku na rok jest ich coraz mniej, bo ludzie wynoszą sobie "pamiątki". Rozkład tych rzeczy wydaje się pozorowany - lalki i misie układane są tak, żeby dodać creepy klimatu i podkręcić dramatyzm sytuacji. Niżej zobaczycie stary supermarket, szkołę, restaurację, szpital i słynny diabelski młyn z wesołego miasteczka, który nie zdążył zostać uruchomiony przed tragedią.










Jeżeli chodzi o promieniowanie to jego poziom jest zupełnie bezpieczny dla zdrowia, w większośći miejsc jest niższe niż w zwykłym mieście. Są tzw. hot spoty, w których promieniowanie jest wyższe, co ciekawe niektóre są wielkości dłoni - to nie jest tak, że jest jedno źródło i promieniowanie rośnie stopniowo. Wejście w taki hot spot na chwilę nie jest szkodliwe. Jeżeli chodzi o poziom radiacji to teoretycznie dałoby się tutaj normalnie mieszkać, jednak woda jest skażona i niezdatna do picia - radioaktywny pył wchłonął się kilkadziesiąt cm wgłąb ziemi wraz z deszczem i podczas czyszczenia terenu po wybuchu (pył był po prostu zmywany wodą, którą rozpryskiwały roboty sprzątające), nie można też kopać dziur. Podczas kilku godzin pobytu przyjęłam dawkę 0,002 mSv - tyle otrzymuje się podczas godzinnego lotu samolotem. Dla porównania - rentgen klatki piersiowej to dawka 0,1 mSv, także widzicie, że promieniowanie jest znikome. Każda osoba, która legalnie wchodzi na teren otrzymuje licznik promieniowania na szyję, taki, jaki mają pracownicy RTG.


Teraz główny punkt i sprawca tego bałaganu, wizualnie (z zewnątrz) najmniej ciekawy - reaktor nr 4, który uległ eksplozji. W jego środku nadal znajduje się 30 ton wzbogaconego uranu i plutonu - nie ma sposobu na pozbycie się go. Po wybuchu reaktor był chłodzony, a gdy temperatura wystarczająco spadła i wytworzyła się izolująca magma został zalany betonem. W późniejszych latach dodano kolejną warstwę sarkofagu. Bliźniaczy reaktor nr 3 pracował do 2000r. Obecnie elektrownia nie działa, ale wciąż pracują tutaj ludzie w firmach transportowych, zajmujących się utylizacją odpadów nuklearnych oraz energetyką jądrową, są również ośrodki badawcze. Niżej zobaczycie stołówkę. Przed wejściem do niej znajduje się bramka sprawdzająca poziom napromieniowania (takie same są przy wyjeździe ze Strefy Wykluczenia). Stołują się tutaj głownie pracownicy, menu nie zmieniło się od 1993r. i od siebie dodam, że wybierając się tutaj lepiej zabrać swój prowiant - można go zjeść na stołówce i naładować się energią na dalsze zwiedzanie - to, co tutaj podają nie jest najsmaczniejsze a mówiąc precyzyjnej: smaku po prostu nie ma w ogóle - nie byłam w stanie zjeść a dodam, że bardzo lubię stołówkową prostą kuchnię i jak jestem głodna to nie wybrzydzam. Wspominam o tym, bo przez dalszą część wycieczki myślałam głównie o jedzeniu.


Ostatni punkt wycieczki to baza wojskowa ZSRR i Duga, czyli instalacja radzieckiego strategicznego radaru pozahoryzontalnego zwana Okiem Moskwy. Wielka baza jest ukryta w środku lasu, na drodze do niej wybudowano kilka przykrywek takich jak niedziałający ośrodek rekreacyjny, sztuczne przystanki autobusowe. Gdy cywil próbował tam trafić, na drodze spotykał wojskowych mówiących: towarzyszu, spacer w tę stronę jest bez sensu, bo tam nic nie ma, gdy weszło się dalej mówiono, że przebywanie tutaj grozi zestrzeleniem a ludzie i tak nie mieli zbyt dużo wolnego czasu na włóczenie się, bo zgodnie z socjalistyczną ideą byli zajęci pracą. System wczesnego ostrzegania wykrywający m. in. pociski batalistyczne i nuklearne został wybudowany w tajemnicy podczas Zimnej Wojny. Próby kamuflażu na niewiele się zdały, bo Amerykanie po prostu zobaczyli plantację anten na zdjęciach satelitarnych i zapytali co to ma być. Fajną atrakcją był również spacer wzdłuż wnętrza bazy - niekończący się ciemny korytarz pełen dziur - wejść do bunkrów.


Na koniec pomnik TO THOSE WHO SAVED THE WORLD - przedstawia on postaci ludzi, którzy narażali i stracili życie w akcji gaszenia pożaru i pomocy napromieniowanym - strażacy, lekarze, inżynierowie. Gdyby nie zaangażowanie i szybka interwencja, z dużym prawdopodobieństwem mogło dojść do dalszych wybuchów, których skutki byłyby o wiele bardziej tragiczne. Szacuje się, że kolejne wybuchy mogły osiągnąć moc dziesięciu Hiroshim. Tak się złożyło, że HBO wyprodukowało właśnie miniserial o katastrofie i przebiegu akcji, wczoraj widziałam pierwszy odcinek, zapowiada się super.


Warto wybrać się na taką wycieczkę, wygląda to jeszcze ciekawiej niż sobie wyobrażałam!

32 comments:

  1. Dlaczego Twój chłopak nie pojechał z Tobą na wycieczkę tam? Liczyłam na foty stylizacji :( w tym otoczeniu

    ReplyDelete
    Replies
    1. mnie też strasznie żal takich miejsców na stylizacje :D niestety kilka dni przed wyjazdem okazało się, że ma w firmie sprawy wymagające jego obecności fizycznie i nie może lecieć z nami

      Delete
  2. Pytanie z czapy biorąc pod uwagę post - czy podoba Ci się ta Twoja torebka Fendi ale w wersji micro? Czy to już przesada taka tyci torba? :D

    ReplyDelete
    Replies
    1. tak, mini torebki są super, ale nie podoba mi się jak jest na pasku - taką micro nosiłabym tylko do ręki, jakoś mam wrażenie, że ten pasek jest większy od niej

      Delete
  3. Moze i lepiej, ze nie wzielas ze soba outfitow. To miesjce to miejsce ludzkich tragedii, cierpienia, chorob i smierci, jest przygnebiajace i robienie sobie tam fot ciuchow z wypietym tylkiem byloby chyba nie na miejscu. Tak jak robienie sobie zdjec outfitow w Auschwitz. Tak czy siak zazdroszcze wycieczki!

    ReplyDelete
    Replies
    1. masz za to z cyckami na wierzchu w krematorium xdd

      Delete
    2. Dokładnie!

      Delete
    3. lol, 10:03 zdjęcia w sukience z najnowszego posta nie są wykonane w krematorium a na korytarzu bloku mieszkalnego. 9 piętro... czy budynek krematorium wygląda na 9-piętrowiec? :D

      Delete
    4. 5:51 LOL XD Trafne spostrzeżenie

      Delete
    5. Faktem jest, że wymieszane ze zdjęciami krematorium nie zostawiają dobrego wrażenia. Dla kogoś kto nie zauważy 9 albo nie zna polskiego a kojarzy budynek z zewnątrz może to być niejednoznaczne. No trochę słaby ten mix zdjęć, cycki i krematorium.

      Delete
    6. już nie przesadzajmy - to krematorium w ujęciu typowo architektonicznym, z zewnątrz a nie czyjś grób, miejsce morderstwa/ludobójstwa lub relacja z tragicznego wydarzenia, żeby nie wypadało go zestawić z serią zwykłych zdjęć + każdy kiedyś umrze - zachodnia cywilizacja jest wyjątkowo nieoswojona ze śmiercią

      Delete
    7. Niezbyt często się tu odzywam, ale aż nie mogę. Przecież krematorium to zwykły budynek, ja odbieram go typowo "usługowo", Laura nie stoi przecież na czyjejś urnie w sukience Realisation :D
      Wg mnie genialne są oba posty z Czarnobyla, jestem pod wrażeniem klimatu Lauro!

      Delete
  4. Bardzo trafny komentarz

    ReplyDelete
  5. Super relacja i foty!!! Uwielbiam wszystkie abandoned places, wiele zwiedzałam "na dziko", a do Czarnobyla się bałam, bo myślałam, że to jest dalej niebezpieczne ze względu na promieniowanie właśnie. A wygląda przegenialnie! Dzięki za to info!

    ReplyDelete
  6. Jakim aparatem (i z jakim obiektywem) robiłaś zdjęcia? Są mega klimatyczne, a same kadry idealne za każdym razem!

    ReplyDelete
  7. Ale super wpis, bardzo dobrze i ciekawie się to czytało, a foty doskonałe! <3

    ReplyDelete
  8. Lau pozostaw robienie zdjęć chlopakowi. Z mojej perspektywy, i to nie żadnen hejt, a zajmuje się profesjonalnie fotografią ok. 15 lat, niektóre z tych zdjęc są okropne. Kadrowanie, perspetywa, ułożenie warstw na zdjęciu są tak złe, że aż ciężko patrzeć. I nie chodzi tu o to, że niektóre są krzywe, bo krzywizna tez może dobrze wyglądać. Kadry poucinane bez sensu, budynki i obiekty wyglądjące jakby zaraz miały runąć. Niektóre można było "podprostować" w najprostszym programie graficznym. Szkoda, że tego nie zrobiłaś, przez to cały ten post bardzo niechlujnie wyglada. Twój chłopak robi piękne zdjęcia, nawet jeśli nie wszystkie są technicznie super to i tak jest w nich to coś, że z przyjemnością na nie patrzę.

    ReplyDelete
    Replies
    1. 1. wszystkie zdjęcia prostowałam, za oś obieram pion
      2. niektóre robiłam przez okno stojąc na wiadrze, stad kadry "z dupy" + nie mam na tyle szerokiego obiektywu, żeby zawsze moc uchwycić cały budynek
      3. nie przepadam za książkowymi ujęciami, robię zawsze zdjęcia „po swojemu”
      4. wszystkie zdjęcia, na których mnie nie ma w historii bloga robię ja a nie mój chłopak + te, które robi E ja obrabiam, dokawdrowuję i prostuję :)

      Delete
    2. nawet jak stoi się na wiadrze to można przesunąć aparat o 2 cm, obiektyw nie ma tu nic do rzeczy. nie mówłem o książkowych ujęciach, chociaż niektóre z fot w tych 2 postach są rzeczywiście typowo książkowe i te są poprawne, a reszta tak trochę jak te, które robi się telefonem w pośpiechu. mało na twoim blogu widywałem zdjęć, na których cię nie ma, a może nie zwróciłem na nie aż takiej uwagi, więc trudno mi się odnieść, ale te na których jesteś są po prostu dobrze skomponowane, a tego nie da się już poprawić w obróbce.

      Delete
    3. Anonimie korektę zeza na szczęście możesz wziąć sobie na NFZ a na ataki psychozy skuteczny powinien być Ketrel. Thank me later!

      Delete
    4. Anonimie 9:44 twoim sposobem na odreagowanie niepowodzeń w życiu jest obrażanie ludzi w internecie? Czujesz sie niespełniona to zajmij się czymś konstruktywnym i nie pluj jadem.

      Delete
    5. Anonimie 9:44 twoim sposobem na odreagowanie niepowodzeń w życiu jest obrażanie ludzi w internecie? Czujesz sie niespełniona to zajmij się czymś konstruktywnym i nie pluj jadem.

      Delete
    6. Anonimie, a podałbyś link gdzie można obejrzeć Twoje zdjęcia? Z ciekawości chętnie bym obejrzała

      Delete
  9. 2:18, to żaden hejt, ale zdjęcia "poprawne" i "dobre" w znaczeniu podręcznikowym świadczą wg mnie o nieopanowaniu sztuki. Podczas zdobywania umiejętności w dziedzinach artystycznych najpierw zazwyczaj każdy przerabia kanon, a później zaczynają się własne eksperymenty i łamanie schematów. Pewnie chodzi o znudzenie, chęć pokazania czegoś własnym okiem itd. Bez warsztatu brakuje pewności w realizowaniu swoich wizji. Laura zajmuje się tym wszystkim już tyle lat, że "cofanie" jej stylu do epoki prostych zdjęć ze złotym podziałem jest niezrozumieniem jej twórczości. Do większości tych zdjęć wracam kilka razy, bo kadry są intrygujące, czasem drażniące, to jak dla mnie zamierzony efekt, jak zestawianie zaniedbanych wnętrz i jedwabnych sukienek. EH :)

    ReplyDelete
  10. nikt tu nie mówił o poprawnych, książkowych fotach spod linijki. robienie świadomie nietypowych kadrów a próby robienia artystycznych zdjęć, gdzie kadry są z dupy, a budynki i obiekty wręcz spadają ze zdjęcia to dwie rózne sprawy. i te drugie nie są dobre o nie. weźmy osławioną pierwszą okładkę polskiego vogue. budynek jest krzywy, ale cała reszta zdjęcia, modelki i samochód pchają to wszystko w drugą stronę automatycznie prostując zdjęcie. i to jest świadomie zbudowany kadr. i nie ma się wrażenia, że pałac kultury zaraz na ciebie spadnie.
    moja babcia przez 50 lat robi ciasta i jej to nie wychodzi, jest smaczne, ale zawsze coś jej się nie uda, więc to ile czasu czymś się zajmujemy nie zawsze ma znaczenie. możesz całe życie próbowac grać na skrzypcach, ale jeśli nie masz słuchu to przez całe życie będziesz rzępolić.

    ReplyDelete
    Replies
    1. Nie zgadzam się z całością. I ok, słuch fakt, bo to cecha fizyczna i nie da się nic z tym zrobić, ale robienie zdjęć czy pieczenie ciast? Kwestia warsztatu = czasu poświęconego na naukę i KAŻDY może być mistrzem. Było nawet takie badanie, z którego wynikło, że 10 tys. h praktyki danej umiejętności to czas na zostanie mistrzem a talent to tylko 1% bodajże sukcesu. Najbardziej utalentowana osoba nie osiągnie nic, bazując tylko na swoim talencie i nie ucząc się niczego. Ale odwrotnie już tak, osoba nieutalentowana może się nauczyć danej dziedziny i odlecieć do przodu.
      + skąd wiesz, co było zamierzeniem tych zdjęć, może właśnie budynki mają walić się na głowę, żeby denerwować odbiorcę. Ile razy w dziejach sztuka była łamaniem schematów, polem do kontrowersji i wzbudzania emocji? W Twojej głowie jest obraz poprawnego zdjęcia, to jest tylko poziom, do którego dotarłeś, nie wydaje Ci się, że może pozostało coś dalej? Świadomie zbudowany, nietypowy kształt w Twojej definicji ma określoną ilość atrybutów i tylko wtedy jest "nietypowym". To właśnie książkowe podejście.

      Delete
    2. 5:36 niezły bełkot :) zagalopowałaś się robiąc z tego co tu widzimy sztukę. budynki spadajace ze zdjęcia to żadna kontrowersja, a niektóre z tych kadrów są po prostu słabe. one nie denerwują, nie wzbudzają emocji, może jedynie zostawiają wrażenie, że dziecko dobrało się do aparatu mamy. weźmy to:
      https://1.bp.blogspot.com/-cetvnT80sVk/XNSYb6igFJI/AAAAAAAAhKw/5Sk6Dhk6S9MRmJlhhAsQH8rmamdHPn2xwCEwYBhgL/s1600/chernobyl9.JPG
      ja wiem, że w dzisiejszych czasach kiedy wszyscy mają dostęp do aparatu granice tego co jest dobre rozmyły się. każdy może trzsakać foty i wmawiać innym, że myśli niestereotypowo i jego kadry to wyjście poza konwencję. nie oszukujmy się i nie dorabiajmy ideologii tam gdzie jej nie ma. złe zdjęcie to złe zdjęcie, tyle w temacie.

      Delete
    3. nie czaję - gdzie niby, na którym zdjęciu "obiekty wręcz spadają ze zdjęcia"?

      Delete
  11. Zupełnie jakby to był blog foto, albo Laura nazywała się profesjonalnym fotografem XD przyjebałaś się żeby się wywyższyć i tyle, zluzuj porty i zajmij swoimi super idealnymi kadrami

    ReplyDelete